ارجع الینزد من بازگرد نزار قبانی با ترنّم ِ بانو: نجاة الصغیرهترجمه‌ی: حسین خسرویــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــارجع إلي.. فإن الأرض واقفة..كأنما الأرض فرت من ثوانيها..ارجع… فبعدك لا عقد أعلقها ولا لمست عطوري في أوانيها..لمن جمالي؟ لمن شال الحرير؟ لمن ضفائري منذ أعوام أربيها؟ارجع كما أنت.. صحوا كنت أم مطرا..فما حياتي أنا إن لم تكن فيهاـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنزد من برگرد چراکه زمین از حرکت بازماندانگار زمین هم از ثانیه‌هایش می‌گریزد.برگرد! زیرا که

#لا_تقل_لي_ضاع_حبي (۱۹۸۰)مگو ​​که عشقم از دست رفته شعر: إبراهيم عيسى(۲۰۰۰- ۱۹۲۷ مصر)۱لَا تَقُلْ لِي ضَاعَ حُبِّي مِنْ يَدِييَا حَبِيبِي أَنْتَ أَمْسِي وَغَدِيفَتَرَفَّقْ لَا تُحَطِّمْ مَعْبَدِيإِنَّ فِي عَيْنَيْكَ هَمْسَ الْمَوْعِد ِلَا تَدَعْنِي أَشْتَكِي طُولَ الْطَّرِيقْ..ثُمَّ أَغْفُو فَوْقَ وَهْم ٍ كَالْحَرِيْقْكَغَرِيْقٍ مُسْتَجِيْرٍ بِغَرِيْقْ..إِنَّ قَلْبِي بَعْدَ أَنْ ذَاقَ الرَّحِيْقْلَا يُفِيْق۲كَم مَلَأْنَا زَوْرَقَ اللَّيْلِ حَنِيْنَاوَتَلَاقَيْنَا بِهِ حِيْنَا فَحَيِنَاوَمَلَأْنَا

أنا فى انتظارك خليتناري فى ضلوعي وحطِّيتإيدي على خدِّي وعدِّيتبالثانية غيابك ولا جيتياريت.. ياريت..ياريت.. ياريت..ياريتني.. ياريتني..ياريتني عمري ماحبيتاتقلب على جمر النارواتشرد ويَّا الافكارالنسمة، أحسبها خطاك..والهمسة أحسبها لقاكعلى كده أصبحت وأمسيتوشافوني وقالوا اتجنيتياريت.. ياريت..ياريت.. ياريت..ياريتني.. ياريتني..ياريتني عمري ماحبيت********در انتظار تو آتشی در دل افروخته‌ام؛و دست زیر چانه‌ گذاشته‌،ثانیه‌های نبودنت را می‌شمارمو تو هیچ‌گاه نیامدی.ای کاش! ای کاش! ای کاش!ای کاش هرگز عاشق ‌نشده

أنا قلبي ليک ميالومافيش غيرك عالبالانت وبس اللي حبيبيمهما يقولوا العُزّالوبحبك قد عينيّاحتى اكثر منها شويّاواسألها انت.. وحلّفهاعلى طول حتقلك هيّانت وبس اللي حبيبيمهما يقولوا العزالوالدنيا انت بهجتهاوالبهجة انت فرحتهاوالفرحة انت ياحبيبيحلاوتها وابتسامتهاانت وبس اللي حبيبيمهما يقولوا العزالومليت الدنيا عليّود.. وحب.. وحنيةخليتني أحب الدنياطول أيامي ولياليّاانت وبس اللي حبيبيمهما يقولوا العزالمن دلم تو را می‌خوادو غیرِ تو کسی تو ذهنم نیست.فقط تو محبوب منی.حسودا هم هر چی می‌خوان بگن.تو را اندازه‌ی

متن شعر:مرغِ سحر نالِه سر کن داغِ مرا تازه‌تر کنز آهِ شَرربار، این قفس رابَر شِکَن و زیر و زبر کنبلبل پَر بسته زِ کُنجِ قفس درآنغمه‌ی آزادیِ نوعِ بشر سراوَز نفسی عرصه‌ی این خاک‌توده راپُر شَرر کنظلمِ ظالم، جورِ صیّادآشیانم، داده بر بادای خدا، ای فلک، ای طبیعتشامِ تاریکِ ما را سحر کننوبهار است، گل به بار استابرِ چشمم، ژاله‌بار استاین قفس، چون دلم تنگ و تار استشعله فِکن در قفس، ای آهِ آتشین!دستِ طبیعت! گُلِ عمر مرا مچینجانب عاشق، نگه ای تازه‌گُل! از اینبیش‌تر کنمرغِ بی‌دلشرحِ هجرانمختصر، مختصر کن